فرنگیس

مادرم همیشه می گفت چقدر شرّی تو, فرنگ. اصلا باید پسر می شدی. دختر باید آروم و باحیا و متین باشد، کاری نکن که هیچ مردی برای ازدواج نیاد سراغت. وقتی مادرم این طوری نصیحتم می کرد حرصم می گرفت. چه اشکالی داشت شلوار پسرانه بپوشم و چوپانی کنم. دخترها را تو تاریکی بترسانم و خودم بخندم و ...
تا فرصت گیر می آوردم می دویدم سمت کوه و راحت از چغالوند بالا می رفتم و پشت سرم را هم نگاه نمی کردم.
روی تخته سنگ بزرگی می نشستم و روستای زیبایمان آوه زین را از آن بالا نگاه می کردم...



فرنگیس در روستایی نزدیک گیلان غرب زندگی می کند.